Tom en Rens

Wijkverpleegkundige niveau 5

tom en rens landscape

"Het mooiste beroep dat er is"

Mannen in de zorg? En óf ze er zijn! Tom en Rens zitten beiden in de laatste fase van hun HBO-V. Zij gaan nog één dag in de week naar school en zijn tegelijkertijd in dienst bij ActiVite als wijkverpleegkundige niveau 5.

Tom: "Wij volgen beiden het duale traject. Werkend leren gaat voor mij boven alles. Ik maak zo veel uren in de wijk, dat ik bij mijn afstuderen al volledig ingewerkt ben. Je doet ervaring op en tegelijkertijd verdien je een normaal loon. Daar lever ik graag wat vrije tijd voor in."

Rens: "Bij ActiVite krijg je de kans om je kennis op peil te houden en jezelf te blijven ontwikkelen. Dat is in dit vak ook heel hard nodig. De wijkzorg wordt soms nog gezien als een vrouwenberoep. Mensen denken dat wij niet meer doen dan billen wassen, ogen druppelen en steunkousen aantrekken. Die werkzaamheden horen er zeker bij, maar daarnaast omvat het verpleegkundige vak zoveel meer."

Tom: "Na school wilde ik eerst autotechniek studeren. Als bijbaantje deed ik schoon­maakwerk in een ziekenhuis en zo rolde ik via-via de verpleegkunde in. Ik heb er geen seconde spijt van gehad, ook niet van mijn keuze voor de maatschappelijke gezond­heidszorg. Je komt bij de mensen thuis en bent daar te gast. Daardoor bouw je een bijzondere band met ze op. Mijn stelregel is dat elke cliënt bij ieder bezoek één keer gelachen moet hebben. Daardoor ga ik nooit met tegenzin naar mijn werk."

Rens: "In de Duin- en Bollenstreek ben ik als wijkverpleegkundige echt een spil in de wijk. Je komt met allerlei mensen en partijen in contact en die afwisseling verveelt nooit. Voor het team heb je ook een voorbeeldfunctie. Ik vind het leuk als verzorgenden in opleiding willen meelopen om te kijken hoe je de blaas spoelt of een wond verzorgt. En als ik zelf twijfel, is ActiVite zo'n grote organisatie dat er altijd collega's beschikbaar zijn om mee te denken. Je kunt op iemand terugvallen."

Tom: "Ik werk in de hospicewoning in Alphen aan den Rijn en de warme, persoonlijke sfeer die daar heerst vind je niet in een ziekenhu­isomgeving. Je moet wel leren loslaten, zodat je je als een kameleon kunt aanpassen aan wat die ene cliënt op dat moment nodig heeft. Ieder mens is anders, iedere dag is dat ook. Dat maakt dit werk tot het mooiste beroep dat er is."

Lees het verhaal van Marjolein en Rachel (thuiszorg)

marjolein en rachel klein

Lees het verhaal van VIG-ers Esther en Maya

maya en esther

Lees het verhaal van Hulp bij het Huishouden Marianne

marianne landscape