Monique en Matthijs

_DSC1193Moeder en zoon samen in de zorg:

"We zitten soms tot 2 uur 's nachts te praten over ons werk"

"De appel valt niet ver van de boom", hoor je wel eens als kinderen hetzelfde vak kiezen als hun ouders. Dat geldt zeker voor Matthijs en Monique. Zij werkt als verpleegkundige in opleiding bij ActiVite, hij doet HBO Verpleegkunde aan de Hogeschool Leiden. "Mijn moeder maakte me verschrikkelijk nieuwsgierig met al haar verhalen over de zorg."

Voor zorgorganisaties is het niet altijd makkelijk om mensen warm te krijgen voor de zorg. Maar mensen díe ervoor kiezen, zijn vaak meteen ook de beste ambassadeurs voor het vak. Monique is daar een prachtig voorbeeld van. "Ik heb jaren in het bedrijfsleven gewerkt, bij commerciële bedrijven. Leuke functies, leuke organisaties, maar op een gegeven moment was ik het zat. Ik wilde iets betekenen in de maatschappij. Ik ging vragen stellen als "Wat voeg ik toe?" en "Welk verschil maak ik nou?"

Omdat vragen in die categorie vaak niet 1-2-3 een antwoord krijgen, gaat Monique een uitdaging aan. Ze gaat aan de slag als postbode. "Ik merkte opeens dat ik gewenst was. Vooral bij oudere mensen: ze zwaaiden naar me, stonden klaar om de post aan te pakken, boden me koffie aan. Alsof zij dat contact even nodig hadden. In diezelfde periode maakte ik het mee dat iemand die altijd naar me zwaaide er opeens niet meer stond. Toen ik ging kijken bleek ze te zijn gevallen en kon ik haar helpen. Een bijzondere ervaring voor mij, want toen bedacht ik me: Ik word hier zo blij van…ik moet hier iets mee!"

Monique kan bij ActiVite een opleiding gaan doen tot verzorgende. Werken en leren tegelijk. "Ik heb er geen moment spijt van gehad. Sterker nog, ik dacht vaak: had ik dit maar eerder gedaan! Ik heb in het bedrijfsleven nooit eerder een deur dichtgetrokken met zoveel voldoening als nu." Blijkbaar werkt het aanstekelijk: zoon Matthijs loopt ook warm voor de zorg. "De verhalen van mijn moeder spraken me enorm aan. Als ze bijvoorbeeld vertelde dat er iemand gevallen was, niet de deur voor haar open kon doen en dat ze dan de politie moest bellen. Dan wilde ik echt alles weten." Monique vertelt lachend: "Hij vroeg me dan echt het hemd van mijn lijf. Vooral als ik een ambulance had moeten bellen. Dan vroeg Matthijs wat ze hadden gezegd, wat ze hadden gedaan, hoe het was afgelopen. Je proeft bij hem de gretigheid."

Matthijs' droom is om zelf op de ambulance te mogen werken. "Dan heb ik nog een lange weg te gaan. Na mijn opleiding moet ik dan specialiseren in spoedeisende hulp, IC of anesthesie, 5 jaar werkervaring opdoen en dan de ambulanceopleiding doen. Maar toch verlamt het me niet. Ik kijk wel wat er op mijn pad komt. De weg ernaartoe is ook uitdagend." Monique: "Hij heeft alles in zich wat je in de zorg nodig hebt. Hij is bedachtzaam, rustig, kan mensen goed geruststellen. Ik vind het fantastisch dat hij dit wil en heb hem ook altijd gestimuleerd zijn droom te volgen. Tegelijkertijd denk ik wel eens: je bent nog zo jong en komt nu al in aanraking met het leed, de serieuze kant van het leven. Maar het is voor hem een bewuste keuze."

Een vergelijkbare opleiding, maar in een heel andere levensfase. Zijn er nog meer verschillen? Monique: "Zijn kennis is op het moment nog best theoretisch. Dan komt hij met informatie uit de boeken en denk ik: dat gaat bij ons toch anders, of dat is in de praktijk soms wel anders. Maar ik wil hem daarin echt zijn eigen ding laten ervaren. Laatst was ik vermoeid en had ik achteraf een lastige situatie op het werk anders aan moeten pakken. Toen ik dat aan Matthijs vertelde, bleek hij dat net op school te hebben behandeld. "Je had eigenlijk dit en dit moeten zeggen, mam…" Matthijs: "Mijn moeder weet weer heel veel over de dagelijkse praktijk in de zorg. De échte verhalen uit het leven in de zorg, zeg maar. We delen veel over ons werk, natuurlijk niet over specifieke cliënten, maar wel over medische situaties. Pak jij een injectiespuit ook wel eens op deze manier vast, mam? Heb jij wel eens een cliënt verzorgd die besmet was met de MRSA bacterie? Dat soort gesprekken. Soms zitten we tot 2 uur 's nachts over school en werk te praten. Gaaf toch?"