Geliefd Wmo-directeur vertrekt bij ActiVite

Geplaatst op 24 mei 2018

DEF IMG_8737k"Ik heb me hard gemaakt om mensen kansen te bieden"

Binnen ActiVite is ze het gezicht van de WMO: Marja Kraakman. Al 26 jaar werkt ze voor de organisatie die nu ActiVite is. In mei wordt ze pas 64, maar toch liet ze begin dit jaar weten haar functie neer te leggen. Waarom? "Ik kwam tot het punt waarop ik dacht: het is goed geweest. De afdeling loopt nu goed, financieel staan we er goed voor. De basis klopt: we hebben nu langduriger contracten en betere tarieven. Het is een goed moment om afscheid te nemen."

Mijn man zegt in zo'n geval: "Ga lekker achterover leunen, geniet van hoe goed het gaat!" Maar dat past niet bij mij. Ik heb uitdaging nodig, pak van nature dingen snel op. Dat heb ik aan de ene kant nodig, maar aan de andere kant zorgt dat week na week voor een volle agenda. En dan denk ik: er zijn ook andere dingen in het leven. Ik verheug me er enorm op dat ik dingen kan gaan doen waar ik tot nu toe nooit tijd voor had: bus 1 nemen over de Witte Singel, op een doordeweekse dag een wandeling van de Nivon meemaken… ik ben al jaren lid maar heb nog nooit meegelopen. Nu kan dat straks."

Wereldverbeteraar

"De zorg heeft me altijd getrokken. Ik heb een katholieke opvoeding gehad en had wel altijd het gevoel dat ik iets voor een ander kon en moest betekenen. Zo wilde ik naar Afrika om daar ontwikkelingswerk te doen en verzamelde ik op de middelbare school dekens om naar Angola te sturen. Ik kan slecht tegen onrechtvaardigheid en wil graag delen met anderen. Ik was altijd al betrokken bij mensen die het minder goed hebben, ook dichtbij. Ik heb me hard gemaakt om mensen kansen te bieden, of het nou om cliënten ging of om collega's. In die zin ben ik wel een wereldverbeteraar."

Een tweede kans

Van het kleine wereldje dat Marja wist te verbeteren als wijkverpleegkundige, tot de steeds grotere wereld die ze kon beïnvloeden als bestuurder: mevrouw de directeur zette haar schouders eronder. "Als bestuurder word je cirkel en invloed groter en kun je meer veranderen. Je kunt de politiek beïnvloeden of kansen voor mensen creëren." In haar functie als directeur WMO komt Marja volop mensen tegen die wel een tweede of derde kans kunnen gebruiken. Om zo'n kans vervolgens ook te verzilveren, blijkt in de praktijk soms lastig. "Ik had vaak het idee dat ik een roepende in de woestijn was. De WMO was met name de eerste jaren na de start een beetje een buitenbeentje, zowel in onze eigen organisatie als op inhoudelijke bekendheid binnen de gemeente. Ik moest echt mijn best doen om het voldoende op de kaart te krijgen. Of om mensen de ogen te openen voor de onmenselijkheid van het systeem." Een van de periodes die Marja zwaar is gevallen, was de tijd van het dynamisch selectiemodel. "Het was een systeem waarbij de gemeente iedere ochtend een aantal cliënten online zette, met een driecijferige postcode. Zorgaanbieders konden dan hun laagste prijs bieden, en zo met elkaar concurreren. Halverwege de dag zag je dan of je de cliënt had 'gewonnen.' Op zich hadden we deze manier van werken praktisch snel onder de knie. Maar ik dacht steeds: het is toch schandalig dat je op die manier de zorg 'verkoopt'? Zo ga je niet met mensen om."

Verandering

Na verloop van tijd verandert dit systeem. En het is niet het enige dat in de loop der jaren radicaal verandert: "Als zorgaanbieders en als gemeenten zijn we veel meer samen gaan werken. Vroeger werd er toch een beetje argwanend naar elkaar gekeken. Nu zijn we er achter dat die ambtenaar écht wel mee wil bewegen, en dat die zorgaanbieder écht niet alleen maar winst wil maken. Er is meer begrip voor elkaar gekomen." En op welke veranderingen ben je zelf trots? "We hebben een goede verstandhouding met de gemeentes in ons werkgebied, we staan er goed op, daar heb ik hard aan gewerkt. Ik ben ook trots op de mensen die zich in de loop van de tijd hebben laten omscholen. Vorige week heb ik nog 9 mensen de hand geschud die van hulp bij het huishouden zijn opgeleid tot verzorgende C. Zo mocht ik helpen hun dromen waar te maken."

Trots

"Ik ben ook trots op de positieve sfeer in onze OCD's en DV's. Ik kan me goed indenken dat cliënten zich daar veilig voelen. Ze worden echt niet alleen maar beziggehouden, maar ze worden uitgedaagd en op die manier wordt hun niveau langer vastgehouden of gaat het minder snel achteruit. Laatst was ik er en werd ik heel enthousiast welkom geheten door iemand waarvan ik dacht dat het een vrijwilliger was. Later bleek het een deelnemer te zijn! Mensen voelen zich daar echt op hun gemak, dat bleek. En vergeet niet wat we daar voor de mantelzorgers kunnen doen. Die mensen hebben het vaak zo zwaar. Ik weet nog uit de tijd dat mijn moeder nog leefde dat ik altijd met twee boodschappenlijstjes in mijn hoofd liep: wat ik zelf nodig had en wat zij nodig had. Fijn dat je hen een vrij moment kunt geven en even kunt ontlasten van die grote verantwoordelijkheid."

Wennen

"Ik denk dat ik het werkende leven nog best ga missen. Ik ben een gedreven werkmens, hoe zal het straks zijn als ik niet meer hoef te werken, niet meer 'de directeur' ben, die invloed niet meer kan uitoefenen? Ik moet er vast erg aan wennen. Het uitzicht uit mijn kamer, dat zal ik ook missen, de prachtige natuur. Aan de andere kant…nu kan ik er zelf in gaan lopen. En fietsen. Eindelijk het fietspad naar Papenveer uitrijden. Ja…er zijn ook andere dingen in het leven. Daar ga ik nu van genieten."